Είναι πραγματικά εντυπωσιακό πόσο εύκολα η άγνοια των πραγματικών δεδομένων μετατρέπεται σε δημόσια αγανάκτηση και πόσο πρόθυμα ορισμένοι σπεύδουν να καταδικάσουν, χωρίς προηγουμένως να μπουν στον κόπο να ενημερωθούν.
Ας αποκαταστήσουμε, λοιπόν, ορισμένα πράγματα, γιατί η πραγματικότητα έχει την ενοχλητική συνήθεια να μη συμβαδίζει πάντοτε με τις εντυπώσεις.
Πρώτον, η συγκεκριμένη παραλιακή έκταση υπάγεται στην αρμοδιότητα της Κτηματικής Υπηρεσίας και οποιαδήποτε παρέμβαση προϋποθέτει την τήρηση των προβλεπόμενων νόμιμων διαδικασιών και την εξασφάλιση των απαιτούμενων εγκρίσεων. Ο χώρος επιλέχθηκε την τελευταία στιγμή από τους υπευθύνους του προγράμματος και, όπως είναι αυτονόητο για όποιον διαθέτει στοιχειώδη γνώση της δημόσιας διοίκησης, δεν υπήρχε ο αναγκαίος χρόνος για την εξασφάλιση των σχετικών αδειών και την ολοκλήρωση των νόμιμων διαδικασιών. Εκτός, βεβαίως, αν κάποιοι θεωρούν ότι οι δημόσιες υπηρεσίες μπορούν να παρακάμπτουν τη νομοθεσία ανάλογα με τις απαιτήσεις και την ανυπομονησία των σχολιαστών του Facebook.
Δεύτερον, προκαλεί ιδιαίτερη εντύπωση ότι ανάμεσα σε όσους ασκούν αυτή την κριτική βρίσκεται και πρόσωπο που έχει υπηρετήσει επί μακρόν σε θέση ευθύνης στην τοπική αυτοδιοίκηση. Θα περίμενε κανείς ότι η πολυετής ενασχόληση με τα κοινά θα είχε εξασφαλίσει τουλάχιστον μια στοιχειώδη γνώση της κατανομής αρμοδιοτήτων μεταξύ δημόσιων υπηρεσιών. Προφανώς, όμως, η θητεία σε ένα αξίωμα δεν συνεπάγεται αυτομάτως και κατανόηση του τρόπου λειτουργίας της διοίκησης. Και αυτό, ομολογουμένως, δημιουργεί περισσότερα ερωτήματα από όσα απαντά.
Τρίτον, ο χώρος στην απέναντι πλευρά του δρόμου, με τα καλάμια και τα απορρίμματα, είναι ιδιωτική έκταση. Περιέργως, γι’ αυτό δεν ακούστηκε ούτε λέξη. Όπως δεν ακούστηκε και η παραμικρή αναφορά στην ατομική ευθύνη εκείνων που μετατρέπουν δημόσιους και ιδιωτικούς χώρους σε αυτοσχέδιες χωματερές.
Γιατί, βλέπετε, στη δική μας ιδιότυπη αντίληψη περί καθαριότητας, ο υπεύθυνος δεν είναι εκείνος που πετάει τα σκουπίδια, αλλά εκείνος που δεν πρόλαβε να τα μαζέψει. Πυροβολούμε τον καθαριστή και απαλλάσσουμε, με αξιοθαύμαστη ευκολία, τον ρυπαντή.
Και κάτι τελευταίο: η κριτική είναι απολύτως θεμιτή, αναγκαία και ευπρόσδεκτη. Αρκεί να στηρίζεται σε πραγματικά περιστατικά, στοιχειώδη γνώση και μια ελάχιστη διάθεση αντικειμενικότητας.
Διότι το να απαιτούμε έργα είναι εύκολο. Το να γνωρίζουμε ποιος έχει την αρμοδιότητα, ποιος έχει την ευθύνη και ποιες διαδικασίες απαιτούνται είναι λίγο δυσκολότερο.
Όσο για το «λιγότερα λόγια και περισσότερα έργα», θα συμφωνήσω απολύτως. Με μία μικρή προσθήκη: λιγότερη άγνοια, περισσότερη υπευθυνότητα και, κυρίως, λιγότερη υποκρισία.
Γιατί η προστασία και η ανάδειξη του τόπου μας δεν επιτυγχάνονται με εύκολες καταγγελίες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αλλά με γνώση, συνεργασία, σεβασμό στη νομιμότητα και προσωπική ευθύνη.
Και αυτά, σε αντίθεση με ένα επικριτικό σχόλιο, απαιτούν πραγματική προσπάθεια.
